در تعریف «ایمان» چند رکن شرط است: قول به لسان و قلب، و عمل به لسان، قلب و جوارح. این سخن مؤیدات نقلی هم در اهل سنت دارد. با این حال، عمل جوارحی یکی از ارکان مهم ایمان محسوب می‌شود، اما پرسش این است که: آیا عملی همچون نماز مکمل ایمان است یا جزئی از ایمان که اگر شخص ترک کند ایمانش هم از بین می‌رود؟ در این مقاله، حکم تارک نماز را از نگاه ابن‌تیمیه و وهابیت بررسی می‌کنیم و به این پرسش می‌پردازیم که: آیا ابن‌تیمیه و وهابیت تارک عملی همچون نماز را جزء کفار می‌دانند یا خیر؟ از نگاه وهابیت، ترک نماز تقسیمات گوناگونی دارد. یکی از آن‌ها تارکی است که نماز را انکار می‌کند. به عقیده ابن‌تیمیه و وهابیت، این شخص خارج از دایره اسلام است. ولی در قسم دیگر اگر شخص به وجوب نماز معتقد باشد اما از سر کسالت آن را ترک کند، از نگاه ابن‌تیمیه و بعضی از وهابیان مثل ابن‌عثیمین، مسلمان فاسق است و بعضی دیگر از وهابیان، مثل ابن‌باز، فوزان و فتاوی اللجنة، این شخص را کافر می‌دانند و نظر سوم، یعنی دیدگاه محمد بن عبدالوهاب، این است که ترک عمل مساوی با کفر نیست، ولی می‌توان شخص مسلمان را به سبب ترک عمل به قتل رساند.